Thrillers Leestafel.info

spannende boeken en een beetje fantasy

Bloedband Wim Hendrikse

Hoewel Joop Hamelink als detective en Theo als rechercheur van de afdeling Zeden wel wat gewend zijn schrikken ze zich te pletter als precies voor hun neus iemand in het water springt. De mannen zitten aan de Axelse kreek wat te praten en kijken verbijsterd toe ‘als het water steeds grotere kringen vormt boven een lichaam dat kopje onder was gegaan.’
Theo springt in het water en haalt een jong meisje boven. Ze brengen haar naar Joops vader, die in een seniorenwoning in Hoek woont met zijn vrouw. Vanuit deze woning runnen vader Richard en zoon Joop het detectivebureau Eyewitness, dat op het moment erg rustig is.

Ellis Koster sprong evenwel niet voor niets in de buurt van deze mannen, zij wil dat zij een zaak onderzoeken, maar ze kan niet betalen, zegt ze.
Ellis blijkt de dochter van een man die twee jaar eerder dood is aangetroffen in zijn eigen huis. De zaak werd niet opgelost. Ellis vertelt dat ze nachtmerries heeft over een man met een zwarte kap op, met een vreemde tattoo in zijn nek.
Ook al geloven Theo en Joop het meisje niet, ze raken wel geïntrigeerd door hetgeen ze vertelt. En Joop heeft alle tijd, net als zijn hoogbejaarde vader.
Hun onderzoek leidt naar Club 69, waar Jonathan Koster de beveiliging regelde. Daar spelen zich nog steeds duistere zaakjes af. Joop gaat onorthodox te werk en komt nogal eens in gevaarlijke situaties terecht. Er zijn meer verdachte sterfgevallen: is het ongeluk waarbij Lady Donna, een gastvrouw uit de club, om het leven kwam echt een ongeluk geweest? Deze vrouw speelt een grote rol, zij heeft eenzelfde tatoeage als de man die ze zoeken.
De eigenaar van de club probeert Joop te intimideren.
Het is nog maar de vraag of onze speurders heelhuids en met de oplossing uit dit warrige zaakje weten te komen!

‘Bloedband’ is de tweede thriller van Wim Hendrikse. De schrijver woont zelf in Axel en hij laat het verhaal zich afspelen in de omgeving van Terneuzen en Hulst. Je kan zo met het boek in de hand door de straten lopen en met Joop Hamelink allerlei clubs en bars bezoeken.
Buiten dat is het een spannend verhaal, met een bijzondere detective, de 92 jarige Richard Hamelink, die met de goede zorgen van zijn vrouw, zijn mannetje nog staat. Thuis achter de computer, dat wel…

De spanning wordt nog verhoogd als op een bepaald moment de dader ook zijn zegje gaat doen. In cursieve tekst lezen we over zijn achtergrond en plannen.
De stijl is gezellig. Dat klinkt misschien vreemd als je het over een thriller hebt, maar er zijn heel veel huiselijke scenes in dit boek, en ook de manier waarop Joop en Theo hun onderzoek doen, vooral in genoemde bars, met veel drank er bij, draagt daartoe bij.

Wim Hendrikse (1958) woont en werkt in Axel, Zeeland. Hij publiceerde sinds 2005 zes boeken en werkte mee aan vijf bundels korte verhalen. In 2008 publiceerde hij de bestseller David Bowie, Een ster die op aarde viel.

ISBN 9789463383950 | paperback | 384 pagina's | Uitgeverij Aspekt| april 2018

© Marjo, 20 juli 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik
HIER

Over en uitOver en uit
Marion van de Coolwijk

 

Roos en Emiel hebben een druk leven. Maar ze zijn gelukkig met hun dochtertje Tirza, al lukt het hen niet echt om genoeg tijd met elkaar door te brengen. Roos is leerkracht van groep 3 en daar heeft ze haar hele ziel en zaligheid in gestort. Dat laat ze niet zomaar schieten, ook al zou Emiel graag zien dat ze parttime gaat werken. Zelf heeft hij een bedrijf, de ontwikkeling en het aan de man brengen van de app SnipSecurity kost hem veel tijd.


Als hij op een dag met een nanny aan komt zetten, een jong meisje uit Indonesië, lijkt dat een uitkomst. Roos heeft teveel aan haar hoofd en laat het feit dat het meisje niet over haar achtergrond wil praten zitten. Ze zorgt uitstekend voor Tirza. Tot de dag dat het kind ontvoerd wordt, als ze met de nanny in de speeltuin is.  Roos krijgt ook anonieme telefoontjes, en Emiel installeert de app die hij heeft ontwikkeld, zodat hij haar telefoon en computer altijd kan bekijken.
Toch blijkt dat niet afdoende…


Tegen die tijd weet de lezer al wel dat er geheimen zijn. De twee echtelieden vertellen elkaar niet alles en nu Tirza weg is, dreigt hun huwelijk verkeerd te lopen. Want wat voor onderonsjes heeft Emiel met Adinda?  Wie is die vervelende beller? En wat heeft het verhaal over die drenkeling met het echtpaar te maken?  Het verhaal begint met deze man, als hij in 2015 aanspoelt in Portugal, meer dood dan levend. Maar hij komt er weer boven op.


Tegen de tijd dat de verhaallijnen in elkaar haken kent de lezer al wel enige antwoorden. Gelukkig niet alles, dat zou te makkelijk zijn. En er zijn een paar dingen vreemd: In Indonesië spreken de mensen eigenlijk geen Nederlands. Maar Adinda wel, al is het niet vloeiend. Het komt verder nergens ter sprake, als hint voor Roos bijvoorbeeld, bij Adinda’s twijfelachtige identiteit. Toch een foutje van de schrijfster? Als moeder wil je toch weten in wiens gezelschap je kind de hele dag is? En als je die persoon niet vertrouwt, dan onderneem je toch iets?


Veel clichés, te vaak gebruik van het gezegde: ‘er knapte iets’ Nee, een hoogstaande thriller is dit niet. Superspannend is het ook niet, al heeft de schrijfster op het laatst wel een verrassing in petto! En is de lokatie, rond Schoorl en Groet dan wel weer leuk.


Een lekker vakantieboek is het dus zeker wel!


Marion van de Coolwijk is schrijft al meer dan 25 jaar en heeft meer dan 250 kinderboeken geschreven. Met de MZZLmeiden-serie vestigde ze definitief haar naam als jeugdboekenauteur, maar intussen heeft ze ook thrillers voor volwassenen op haar naam staan.

ISBN 9789045212678 |paperback | 320 pagina's | Karakter| juni 2018

© Marjo, 17 juli 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Het perfecte leven van mevrouw ParrishHet perfecte leven van mevrouw Parrish
Liv Constantin


Als je voor een dubbeltje geboren bent word je nooit een kwartje’ is het spreekwoord. Maar de zesentwintigjarige Amber Patterson is niet van plan zich daarbij neer te leggen. Ook niet als ze al een mislukte poging achter de rug heeft. Wat zij wil is de hoofdprijs: geld, macht en glamour. En Daphne Parrish heeft dat allemaal.


Op slinkse wijze weet Amber de wereld van Daphne binnen te dringen, ze speelt haar rol met verve, en het hele gezin trapt er in. Daphne overtuigt ze met haar verhaal over een zus die overleden is aan de taaislijmziekte, net als de zus van Daphne, die een fonds heeft opgericht om gelden te werven voor onderzoek. De oudste dochter leest graag, en is een zachtmoedig kind. Zij accepteert Amber al snel. De jongste dochter kost wat meer moeite, Bella is een jaloers, veeleisend kind. Maar ook dat lukt. En dan blijft Jackson, de echtgenoot nog over, de man op wie Amber het eigenlijk gemunt heeft. Zij wil namelijk het perfecte leven van Daphne overnemen, inclusief Jackson.


‘Ze wilde ergens bij horen, wilde dat mensen naar haar op zouden kijken en op dezelfde manier bij haar in het gevlei probeerden te komen als ze dat bij Daphne deden. Ze was het zat om het meisje te zijn waar niemand op lette en niemand iets om gaf.'


De wereld van de Parrishes is inderdaad een overdaad aan luxe. En daarin binnendringen lijkt Amber nauwelijks moeite te kosten. Ze weet zelfs het sporadische foutje weer te herstellen.
Maar dit was deel één.


Het chicklit-achtige verhaal dat bijna pijn doet aan je ogen vanwege alle goud wat daar blinkt, verandert als in het tweede deel Daphne zelf aan het woord is. Pas dan wordt het verhaal een echte thriller, met een derde deel als apotheose, waarin opnieuw Amber haar verhaal vertelt.


Heb je na dat eerste toch wat saaie deel het boek nog niet weggelegd dan staat je nog wat te wachten! Als je het geheel bekijkt is deze psychologische thriller zeker origineel te noemen. Misschien had het eerste deel wat minder lang uitgesponnen kunnen worden. Het enige intrigerende in dat deel is de vraag wat Amber precies beweegt, en wat er in dat verleden waar naar gehint wordt, gebeurd is. Wat je ook op het verkeerde been zet is de omslag. Die past perfect bij deel een - chicklit - maar niet bij het geheel.
Dit boek is het debuut van twee Amerikaanse zussen, die zich Liv Constantine noemen.


ISBN 9789402700954 | paperback | 416 pagina's | Harper Collins | april 2018
Vertaald uit het Engels door Theo Horsten

© Marjo, 16 juli 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Wie niet wge isWie niet weg is
M.J. Arligdge

Helen Grace, die we al kennen van de voorgaande boeken, zit in de gevangenis in afwachting van haar proces. Waarom ze daar terecht is gekomen, valt te lezen in 'Naar bed, naar bed'.

Haar meerderen zijn ervan overtuigd dat Helen schuldig is en zijn van mening dat ze een schandvlek voor het korps was, waar ze nu eindelijk van af zijn. Weliswaar behaalde Helen het gewenste resultaat, maar ze heeft daarbij wel de nodige vijanden gemaakt. Een daarvan is journaliste Emilia Garanita, de Nemesis van Helen, die haar alleen ziet als een middel om de roem te krijgen, waarvan ze vindt dat ze die verdient. Of Helen schuldig is of niet, doet voor haar niet ter zake. Een moordende rechercheur verkoopt en met Helen in de gevangenis die ze bij voorkeur vernedert, heeft zij haar wraak.


Alleen Charlie is overtuigd van de onschuld van Helen en gelooft haar verhaal. Ze zoekt dus naar de man, die volgens Helen verantwoordelijk is voor de moorden waar zij van beschuldigd is. Haar meerderen zijn het daar niet mee eens. Voor hen is de zaak afgerond en moet Charlie gewoon haar werk doen en niet zoeken naar een spook. De man die Charlie zoekt bestaat weliswaar, maar is hooguit een kleine crimineel en niet de moordenaar.


Voor een rechercheur is de gevangenis natuurlijk geen aangename plek. Dat is het vanzelfsprekend voor niemand, maar als voormalig rechercheur komt Helen ook vrouwen tegen die ze zelf achter de tralies heeft helpen krijgen. Één daarvan is de racistische Alexis, die vast zit voor een aantal brute racistische mishandelingen. Alexis wil wraak nemen op Helen. Gelukkig heeft Helen ook een paar vriendinnen gevonden onder de gevangenen.


Maar dan wordt er een gevangene in de cel naast die van Helen, vermoord en op gruwelijke wijze verminkt. Er loopt dus een moordenaar rond en Helen vreest voor haar leven. Haar enige kans is zelf de dader vinden. In de gevangenis zijn genoeg mensen die denken dat Helen ook deze moord op haar geweten heeft. Dit betekent natuurlijk wel dat ze dingen moet doen, die ze helemaal niet mag als gevangene. Er lopen genoeg verdachte personen rond, zoals de sadistische bewaker Cameron Cambell.


Het feit dat zowel Charlie, als Helen allerlei regels overtreden, maakt het boek extra spannend. Er is namelijk niet alleen de spanning van de jacht op de moordenaars, maar ook de spanning of Charlie er in slaagt om haar meerderen van haar gelijk te overtuigen en dat ze niet ontslagen wordt in verband met het negeren van orders van haar meerderen. En natuurlijk de spanning of Helen er in slaagt om de dader te vinden, zonder dat ze zelf vermoord wordt. Helen heeft natuurlijk helemaal geen back-up. Ze is geen rechercheur meer en heeft niemand achter zich staan, met uitzondering van Charlie, die geconcentreerd is op het bewijzen van de onschuld van Helen...


ISBN 97822582206 | Paperback | 396 pagina's | NUR 330 | De Boekerij | november 2017
Vertaling Harmien Robroch

© Renate, 14 juli 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

LockdownLockdown
W.A. Dehairs


November 2015. Het zijn gouden tijden voor journalisten, de aanslagen in Parijs in de Bataclan en aan het voetbalstadion hebben net plaatsgevonden en er is geconstateerd dat er in België diverse huizen zijn waar terroristen zich verschuilen. De verdachte, Salah Abdeslam, zou zich in Brussel bevinden, en Brussel wordt hermetisch afgesloten: winkels en scholen zijn dicht, er is geen openbaar vervoer: Lockdown.

De Vlaming Chris Kooi, geprezen om zijn werk als journalist, raakt zijns ondanks betrokken bij de Brusselse situatie. Hij ontvangt namelijk brieven die hij dertig jaar eerder zelf geschreven heeft aan het meisje waar hij verliefd op was, Cath. Zij is uit zijn leven verdwenen, net als zijn geheugen. Hij herinnert zich de klap, en weet dat hij zes weken in coma heeft gelegen. Er zijn flarden die hij zich herinnert, maar nu, door de brieven, komt er steeds meer terug.


‘Ik moest steeds opnieuw aan mezelf vertellen waar ik vandaan kwam , wie ik was. Als ik dat eenmaal wist, zou de rest vanzelf komen. Wie was ik? Had niet zowat elke filosoof van de afgelopen duizend jaar met diezelfde vraag geworsteld en, een paar naslagwerken later, smadelijk het onderspit moeten delven? Maar goed, de vraag mocht gesteld worden. Of ik de antwoorden leuk zou vinden, betwijfelde ik, maar ik beloofde het te proberen.’


Hoewel hij nu gelukkig is met Caroline - die overigens de zus van Cath is! – kan hij niet anders dan actiever op zoek gaan naar zijn verleden. De kaart die hij ontvangt met een rendez-vous - Hotel Falstaff, Brussel, zondag, 22 uur – brengt hem midden in de stad, die in staat van beleg blijkt te zijn.

Als zijn herinneringen terugkomen, brengen ze zijn huidige leven nogal aan het wankelen. Vergezeld van hevige hoofdpijnen zet hij door: nu moet en zal hij weten wat er gebeurd is!

Dertig jaar eerder was de tijd van de bende van Nijvel. Nu zijn er de terroristische aanslagen. De schrijver W.A. Dehairs brengt deze gebeurtenissen samen op een intrigerende wijze, die behalve voor Chris persoonlijk ook gevolgen kunnen hebben voor de wereld. De verschillende elkaar afwisselende tijdlijnen houden de aandacht vast terwijl je steeds nieuwsgieriger wordt naar het verband tussen heden en verleden. Maar omdat de journalist zelf ook niet weet wat de precieze betekenis is van de gebeurtenissen van toen, in continue twijfel verkeert en onzeker is over zichzelf, blijft het verhaal geheimzinnig tot het einde. En spannend!

Dehairs weet deze toch vrij ingewikkelde plot heel duidelijk te brengen, gebruikt daarbij een directe actieve stijl, zonder onnodige omschrijvingen.
Een actuele thriller, en een veelbelovend debuut!


W.A. Dehairs is leraar en ex-journalist. (en ex-drummer, ‘dat klopt niet, maar hij wilde indruk maken op de meisjes’ staat op de achterflap).


ISBN 9789401446396| paperback | 272 pagina's | Lannoo| oktober 2017

© Marjo, 9 juli 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De zevenvoudige dood van Evelyn HardcastleDe zevenvoudige dood van Evelyn Hardcastle
Stuart Turton


'Ik heb geen idee wie ik buiten Blackheath ben, of hoe ik denk als ik niet in de geest van een ander zit ingeklemd.‘

Blackheath, de plek waar negentien jaar eerder een zevenjarige jongen vermoord werd: Thomas Hardcastle. Nooit werd de moord opgelost, en nu, zoveel jaar later, geeft zijn moeder Helena een feest waarop precies dezelfde mensen uitgenodigd zijn als er toen ook op het landgoed waren.


Het boek begint met een jongeman die geen idee heeft waar hij is, maar erger nog: hij weet ook niet wie hij is! Hij is zijn geheugen kwijt. Het enige wat in zijn hoofd op komt is de naam Anna. Maar waar is die Anna dan? Hij hoort een schot!
In zijn hoofd zit een stem: ‘Beheers je. Luister naar het bos.’ Maar de geluiden die hij hoort stellen hem niet gerust. Het weer is slecht, wind en regen hoort hij, en allerlei gekraak en geritsel.Wanhopig strompelt hij verder door het bos. Is hij op de vlucht? Waarvoor dan?
Iemand zegt ‘Oosten’, en laat iets in zijn zak glijden. Hij vindt een kompas en staat even later voor de deur van een landhuis.De man die de deur opent op zijn wild gebons spreekt hem aan: Sebastian?’


Het is het begin van een verbijsterende thriller, waar eigenlijk niet meer over gezegd mag worden: de verrassing wegnemen bederft het leesplezier! Stuart Turton sleept je mee, door de gangen en kamers van het vervallen landgoed, naar buiten door niet onderhouden tuinen en dichtbegroeide bossen, terwijl het ontstellend slecht weer is, en naar het meer waar de jongen verdronken is. Om de hoofdpersoon heen dwalen onschuldige feestgangers, maar een aantal van hen zijn van belang voor de ik-figuur die Sebastian zou zijn.


Is Anna vermoord, zoals hij denkt? Waarom kan niemand dan een lichaam vinden? En hoe komt het dat hij wonden heeft aan zijn arm, wie heeft hem met een mes gesneden? Sebastian zelf heeft geen idee. Men vertelt hem dat hij vrijgezel is, en dat het kompas dat hij van een vreemde gekregen denkt te hebben, van hemzelf is. Niemand kent iemand die Anna heet.

 

De dokter, ook gast op het feest, adviseert hem het landgoed te verlaten en naar de politie te gaan.Sebastian is van plan diens raad op te volgen. Maar dan breekt dag twee aan.En is er iets onvoorstelbaars gebeurd.


‘Vanavond zal er op het bal iemand worden vermoord. Het zal geen moord lijken en de moordenaar zal dus niet worden gepakt. Herstelt u dat onrecht, dan wijs ik u de weg naar buiten.'

 

Het verhaal is surrealistisch: de ik-figuur is wel aanwezig op het feest maar hij is niet genodigd. Hij is er ook niet als zichzelf, maar bevindt zich s in een ander lichaam, acht dagen lang wisselt hij van gastheer. Hij moet de moord oplossen, zegt iemand tegen hem, iemand met een masker op, die de regisseur lijkt van een bizarre onderneming. Maar de ik-figuur kan ontsnappen als hij de vraag kan beantwoorden voor elf uur ’s avonds: wie heeft Evelyn vermoord? Natuurlijk zijn er mensen die hem tegenwerken, maar hij weet niet wie dat zijn. Al ontdekt hij snel genoeg dat ze echt uit zijn op zijn leven. En Anna, wat is haar rol, en waar is ze gebleven?

Verbijsterend, ik zei het al. En ongelooflijk boeiend! Als er één vraag beantwoord wordt, zijn er onmiddellijk weer nieuwe, het blijft spannend tot het laatst. Want als je je in het lichaam van een ander bevindt: weet je gastheer dat dan ook? Kan die persoon iets doen met de kennis die jij vergaart op het moment dat hij niet zelf de baas is over zijn lijf? Verandert dan dus de situatie? Kun je zèlf de situatie die je steeds herbeleeft, veranderen?

Zeer aanbevolen, deze thriller! Stap met de schrijver op de eerste pagina het landgoed binnen, raak verstrikt en bijna buiten zinnen, om hopelijk weer ongeschonden uit die warboel tevoorschijn te komen als een Ariadne die de draad weet te vinden naar de uitgang.Stuart Turton, freelancereisjournalist, woonachtig te Londen, heeft drie jaar gedaan over het schrijven van dit debuut, staat achter in het boek te lezen. Ik geloof het meteen, en ik denk dat zijn huis behangen werd met alle situaties en personages uit zijn boek, zoals de hoofdpersoon dat op een bepaald moment ook doet


ISBN 9789044638226 | Hardcover | 336 pagina's | Prometheus | juli 2018
Vertaald uit het Engels door Paul Syrië

© Marjo, 8 juli 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Watergraf
Simon Beckett
 
De forensisch antropoloog David Hunter staat op het punt om naar een feestje bij vrienden te gaan, waar hij eigenlijk maar weinig zin in heeft, als z'n telefoon gaat. Tot z'n grote verbazing is het iemand van de politie in Essex, die z'n hulp inroept. Bij z'n laatste onderzoek hadden twee politiemensen het leven verloren en was een hoge politiefunctionaris gedwongen geweest z'n functie neer te leggen. Hoewel het een en ander niet zijn schuld was, deed het z'n populariteit bij de politie geen goed.

Nu wordt z'n hulp toch weer ingeroepen en het een en ander betekent in ieder geval dat hij geen heel weekend bij z'n vrienden door hoeft te brengen. In de zoutmoerassen van Essex is een lichaam gevonden. De zoon van Sir Stephen Villiers, een rijke zakenman, is verdwenen en de mogelijkheid bestaat dat dit het lichaam van Leo Villiers is. Het lichaam wordt door Stephan Villiers aan de hand van kleding en een horloge geïdentificeerd als zijnde van zijn zoon, maar hij weigert om medische dossiers over z'n zoon vrij te geven om meer zekerheid te hebben.

Als David Hunter op weg is naar het mortuarium in Chelmsford, loopt er een man op het midden van de weg. De man is nogal vreemd en heeft een vogel in z'n armen geklemd. Het lukt David Hunter niet om de man er toe te bewegen om aan de kant te gaan en hij kan dus weinig anders doen, dan stapvoets achter hem aan te rijden, tot hij via een zijweg om kan rijden en de man kan passeren. Dat had hij beter niet kunnen doen, want de weg blijkt bij vloed gedeeltelijk onder water te komen te staan en David Hunter raakt met z'n auto in het water. Hij wordt uiteindelijk gered door iemand in een Land Rover.

Door deze redding raakt hij betrokken bij een niet al te goed functionerend gezin en een soort familievete. Vervelender wordt het allemaal als er een voet opduikt, die vermoedelijk bij het lijk hoort, dat eerder uit het het water is gehaald. Er zijn echter een paar details, die doen vermoeden dat het niet de voet van Leo Villiers is. De voet past wel precies bij het lichaam en dat zou betekenen dat het lichaam niet van Leo Villiers is, iets dat z'n vader weigert te geloven. Hij weigert ook nog steeds de medische dossiers vrij te geven, die de identificatie zouden kunnen vergemakkelijken.

Later wordt er nog een lichaam gevonden en er gebeuren de nodige dingen, waar de man, die David Hunter eerder op de weg heeft zien lopen, bij betrokken is. Deze man is Edgar, een bioloog die ooit een paar schoolboeken heeft geschreven. Helaas heeft de man psychische problemen gekregen, die na de verdwijning van z'n dochtertje verergerd zijn. Hij woont in een huisje in het moerasgebied, dat het eigendom van Leo Villiers is.

Het is weer een spannend boek, hoewel het privéleven van David Hunter ook een aardige rol speelt. Persoonlijk vind ik het niet erg, maar iemand anders kan het misschien als storend ervaren, hoewel het een en ander z'n betrokkenheid bij de zaken wel een stuk groter maakt.
 
ISBN 9789024575688 | Paperback | 445 pagina's | Uitgeverij Luitingh - Sijthoff |
NUR 305 / 332 | vertaald door Annoesjka Oostindier

Renate, 30 juni 2018
Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER
GespletenGespleten
Karin Slaughter

Na een raadselachtige proloog over een vrouw die kennelijk slecht behandeld wordt door haar geliefde en die eindigt met de zin: 'Ze had altijd fel en vol overtuiging geloofd dat je de wereld alleen kon veranderen door haar te vernietigen.' begint het boek op 20 augustus 2018.


Andrea, die Andy genoemd wil worden, zit met haar moeder Laura Oliver in een restaurant te lunchen, ter gelegenheid van haar 31-ste verjaardag. Andrea is wat afwezig en overdenkt haar leven, dat op een dood spoor zit. Ze werkt op de meldkamer van de politie in Belle Isle en het is tijd om beslissingen over haar leven te nemen. Na een verblijf in New York is ze teruggekeerd naar haar moeder en ze bewoont een kamer boven de garage.


Ook Laura is van mening dat Andrea iets met haar leven moet doen en zegt dat Andy's vader Gordon gezegd heeft dat ze een deadline moet geven om een andere woning te zoeken. Laura werkt als spraaktherapeute en in het restaurant wordt ze aangesproken door de dochter van een ex-patiënt, die haar bedankt voor de behandeling van haar vader. De dochter van de vrouw komt er ook bij en er volgt een gesprek dat niet afgebroken wordt, omdat Laura daar te beleefd voor is.


Andy gaat bij het raam staan en ineens verandert er wat in de atmosfeer. Er klinkt een pop en ineens is het een chaos. De vrouwen met wie Laura staat te praten worden doodgeschoten en Laura stort zich op haar dochter en werkt haar tegen de vloer. De schutter richt z'n wapen op Laura's borst, die kalm en zeer beheerst reageert. Ze zegt tegen de man dat hij weg moet gaan en geeft geen krimp als de man haar dood wil schieten. De man lijkt te denken dat Andy een politieagente is, die een wapen heeft, zodat zij hem dood kan schieten. Laura daagt hem uit om te schieten en zegt hem dat hij nog maar een kogel heeft. De man haalt de trekker niet over, maar pakt een jachtmes, waarmee hij Laura neer wil steken. Laura vangt het mes in haar handpalm en weet het van de man af te pakken, waarna ze het in z'n hals steekt. De man sterft ter plaatse.


Laura is gewond en terwijl Andy haar verbind drukt ze haar op het hart, dat ze niet met de politie moet praten en dat ze geen verklaring moet ondertekenen. Ze moet maar zeggen dat ze zich niets kan herinneren. In deze tijd met sociale media is het natuurlijk geen wonder dat een filmpje van de gebeurtenissen bestaat, dat op internet beland. Laura wordt Ramboma genoemd.


Na haar behandeling in het ziekenhuis staat Laura er op om naar huis te gaan, ook al vinden de artsen dat onverstandig. De politie wil met haar praten, maar Laura weigert en vraagt Gordon, die inmiddels ook op is komen dagen, om haar naar huis te brengen. Gordon Oliver is advocaat en laat zich op verzoek van Laura gelden. Laura zegt tegen Andrea dat ze onmiddellijk haar woning moet verlaten en dat ze niet meer mag blijven slapen. Ze moet maar even naar haar vader gaan, die kennelijk van Laura gescheiden is.


Als Andy haar fiets pakt, om naar haar vader te rijden, ziet ze een man naar binnen kijken. Later is de man verdwenen en ze ontdekt dat de man bij haar moeder in huis is en haar bedreigd. De man, wiens gezicht schuil gaat onder een hoody dreigt haar tijdelijk te verstikken met een plastic zak. Andy pakt een koekenpan en mept de man met de zijkant tegen z'n hoofd. Deze klap wordt uiteindelijk z'n dood.
Laura blijft kalm en zegt dat Andy de auto van de man moet zoeken en naar Carrollton in Georgia moet gaan. Daar moet ze naar een opslagloods gaan, waar een auto staat. Daarmee moet ze zo ver mogelijk uit de buurt zien te komen en ze mag met niemand contact opnemen. Ze krijgt ook een stapel geld mee.


Andrea kan weinig anders doen dan haar moeder gehoorzamen. Maar wie is haar moeder eigenlijk? Wie is de man met de hoody en wat wilde hij van haar moeder? Haar moeder heeft gezegd dat het nummer van de unit met de auto de geboortedatum van Andy heeft, maar dat is niet de datum die ze haar hele leven heeft gekend. In de auto die in de loods staat, vindt ze een koffer met kleren en nog meer geld. In de unit staat ook een bureau waarin ze een leren opbergmap en een doos vindt. In de map vindt ze de papieren voor de auto, die op naam van Daniela Barbara Cooper staat. Verder vindt ze een identiteitsbewijs met dezelfde naam, maar met de foto van haar moeder. In de schoenendoos vindt ze een verzameling foto's, onder andere van haar moeder, die kennelijk zwaar mishandeld is. In het handschoenenvak van de auto vindt ze ook nog een revolver.


Na de vondst van de auto gaan we ineens terug naar 26 juli 1986. Hiermee duiken we in het verleden van Laura, hoewel aan het eind van het hoofdstuk duidelijk is dat de Laura die in dit hoofdstuk opduikt niet de moeder van Andrea is.


Vervolgens keren we terug naar augustus 2018 en volgen we Andrea, die het raadsel van haar moeder op tracht te lossen. In hoofdstukken over de gebeurtenissen in 1986 lezen we het nodige over een groep mensen die op gewelddadige wijze de maatschappij wil veranderen. Hoe groot het onrecht ook is dat de groep zegt te willen bestrijden, de sympathie voor de mensen van de groep dreigt toch wel snel te verdwijnen, als je het geweld en de onverschilligheid ten aanzien van de onschuldige mensenlevens die vallen in de strijd, ziet.


Het is weer een spannend boek, dat zich maar moeilijk laat wegleggen. Het boek is echter ook behoorlijk gewelddadig. Voor beide kanten lijken mensenlevens niet echt te tellen.


ISBN 978 94 027 0156 2 | Paperback | 492 pagina's | Harper Colins | juni 2018
NUR 305 | Vertaling Ineke Lenting

© Renate, 2 juni 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Confrontatie

Confrontatie!
Esther van der Ham


‘Ik ben er voor je, ik ben er voor je. De woorden klinken door in haar hoofd, kaatsen tegen de muur van de kamer, resoneren in het afval dat om haar heen ligt opgestapeld: lege pizzadozen, aanstekers, zilverpapiertjes en verpakkingen van koek en melk. Dan pakt ze de brief op en scheurt hem in duizend stukjes die ze tussen de rommel in haar kamer verspreidt. Ze pakt een stukje zilverpapier en legt dit op tafel. Met trillende vingers maakt ze een zakje open en strooit het poeder op het zilverpapiertje.’


Annabel heeft altijd een goede band gehad met haar moeder die een bekende kunstenaar is en haar leven op orde heeft. Dat kan van Annabel niet gezegd worden. Ze werkt bij een reisbureau wat ze best leuk vindt, maar relaties houden geen stand, en daar baalt ze stevig van.

 

Als ze met haar familie naar Spanje gaat ontmoet ze daar een leuke ober, met wie ze op stap gaat.Maar daar kan ze zich niets van herinneren als ze na een paar dagen bij komt in een ziekenhuis. Een boer heeft haar gevonden in een boomgaard, zonder kleren, bebloed en bewusteloos.


Als ze weer terug is in Nederland probeert Annabel de draad weer op te pakken, hetgeen helemaal niet mee valt. Toch gaat ze na een tijdje mee met Didi, een collega, die iets voor haar heeft, zodat ze energie genoeg zal hebben om eens flink uit haar dak te kunnen gaan.


‘Een energiedrankje?’ vraagt Annabel.
‘Zoiets, wacht maar af.’ De stem van Didi klinkt geheimzinnig.
Plotseling wordt Annabel argwanend.
‘Geen rommel hè, of drugs. Daar moet ik niks van hebben.’


Het is het begin van een hoop ellende. Al snel lukt het Annabel niet meer om haar werk te doen en ze wordt ontslagen. Als ze een zeer onwelkome boodschap krijgt van haar arts moet ze keuzes maken. Maar intussen is ze al in handen gevallen van Dion, die op alle mogelijk manieren van haar wil profiteren. En Annabel is niet in staat om van hem los te komen.Haar moeder maakt zich zeer ongerust.


‘Ze is diep gezonken. Te diep. Ze wil omhoog. Maar dat kan niet. Dan weer herinnert ze zich de woorden van de goochelaar, die met die mooie blauwe ogen en die lachrimpeltjes. Het is nooit te laat, zei hij.’


Dat is de vraag: heeft ze inderdaad nog een kans om uit dit diepe dal te komen? Of zit ze geketend in de klauwen van Dion?
Dit boek blijkt een derde deel te zijn in een serie waarin eerder ‘Controle!' en ‘Contact!' uitkwamen. Niet dat je het niet zonder de eerste twee delen kan lezen, voorkennis is niet nodig.


Het verhaal van Annabel is nogal heftig, maar het is ook - helaas - actueel. Gelukkig wordt ook hier hoop geboden: in de grote boze wereld lopen ook mensen rond die het wèl goed met haar voor hebben. Je moet het natuurlijk zelf doen, maar als je bereid bent om hulp te accepteren, kan het misschien toch wel lukken.
De stijl is vlot, met goede dialogen, en het verhaal verloopt op de proloog na chronologisch.


ISBN 9789492844057 | hardcover | 250 pagina's | Uitgeverij Droomvallei | april 2018

© Marjo,15 juni 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

HetgeheimvanHaraldDelorgeHet geheim van Harald Delorge
Connla Quinn 2
David van den Bosch


Het is wel een type, die Connla Quinn, de detective die we hebben leren kennen in ‘Het meisje met de hond’, en die nu een tweede avontuur beleeft. Als geboren Ier is hij dol op whisky, hij is kieskeurig als het gaat om de koffie die hij drinkt en hij rookt graag een sigaar. Hij zou op eierkoeken leven als zijn secretaresse er niet voor zou zorgen dat hij wel eens wat anders eet.


Die secretaresse is ook een verhaal apart. Shirley is niet de intelligentste, maar omdat ze bloedmooi is, mag ze blijven. En laten we wel wezen: door haar eenvoudige, naïeve manier van denken zet ze haar baas nogal eens op het juiste spoor. Quins aanpak is zoals het een eigenwijze detective betaamt nogal onorthodox, en het is best bijzonder dat zijn vriendschap met rechercheur Marco van Haspelen nog geen deuk heeft opgelopen.


In dit tweede boek vinden we de twee gebroederlijk achter een glas Guinness, als bij hen alle twee de telefoon gaat.
Bij Quinn is het zijn secretaresse die een telefoontje heeft gehad: Ene Harald Delorge komt hem vragen om twee weken lang een fietsenmaker te schaduwen. Quinn weigert, omdat Delorge niet wil vertellen waarom hij die man, Peter Vermeulen, zou moeten volgen. Niettemin is hij geïntrigeerd en gaat toch eens kijken wie die Peter is. Daar komt Shirley goed bij van pas.


Als er een dode valt, wordt de zaak toch even anders. Marco onderzoekt de moord, maar Quinn gaat op eigen onderzoek uit. In het appartement van de dode, waar hij zonder toestemming inbreekt vindt hij een foto, die belangrijk zal worden voor het onderzoek dat volgt.


‘Wat gaat u doen?'
‘Inbreken, zei hij. ‘Ik zou het liefst alleen gaan, maar ik heb een chauffeur nodig.’
‘Inbreken?’, vroeg Shirley. ‘Maar…’
‘Iemand die ik kan vertrouwen.’
‘Waarom gaat u inbreken? Waar?’
Quinn keek zijn secretaresse aan.
‘Als je hier niet aan wilt meewerken, is het niet erg. Dan vergeten we het hele idee en ga je gewoon terug naar huis.’
Shirley had nog nooit door een rood licht gereden, laat staan dat ze ervaring had met inbreken.
(-) ‘Als je meegaat,’ zei hij aarzelend, ‘ben je officieel medeplichtig aan een inbraak.’
Shirley knikte.
‘Ik snap het,’ zei ze.


Dit stukje is illustratief voor het hele verhaal. Er is Shirley, die zo graag zelf ook detective wil worden en eigenlijk volgens de regeltjes wil werken. Maar ze laat zich door haar baas overtuigen: liegen mag als het maar werk is! En Quinn die precies weet hoe hij haar aan moet pakken, maar even goed ook voor haar wensen bezwijkt. Qua stijl is het tekenend voor de vlotte dialogen waarmee het verhaal doorspekt is, net zoals de lichte humor steeds aanwezig is. En tegelijk wordt er een geheim ontrafeld, met allerlei ins en outs, waarvan je toch niet meteen aanziet komen hoe de afloop is.
Het eerste boek was een waarschuwing, dit tweede bevestigt het: Quinn is een detective die we willen blijven volgen!


David van den Bosch (1982) is schrijver, verhalenverteller en theatermaker. Hij is onder meer de helft van vertellersduo Dá Fhili en spelleider van Terugspeeltheater Amsterdam. Ook was hij de eerste stadsdichter van Amersfoort, niet toevallig de thuisbasis van zijn creatie Connla Quinn.


ISBN 9789492055484 | paperback | 128 pagina's | Nabij Producties| november 2017

© Marjo, 3 juni 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Super de luxeSuper de Luxe
Suzanne Vermeer


In Monaco wordt een moord gepleegd.


Vastgoedmagnaat Mirabelle Dubois heeft een benefietveiling georganiseerd voor de oprichting van afdeling voor kinderkankerbestrijding, waarbij de jetset erg gul is.  Dochter Jolie, zelf onder behandeling in hetzelfde ziekenhuis, is ook aanwezig, evenals haar echtgenoot, een man waar Mirabelle een hekel aan heeft. Toen Jolie erkende dat haar moeder gelijk had werd een dure advocaat ingehuurd. Hij is nu nog onwetend. En aan het einde van de avond vindt Mirabelle de dood.

Dit is de proloog. Natuurlijk wordt nog wel verklaard waarom Mirabelle vermoord werd, maar niemand van het gezin Dubois is de hoofdpersoon. Dat is – we hebben tenslotte wel te maken met Suzanne Vermeer! – een Nederlandse jonge vrouw. Emma van Zomeren is net afgestudeerd en heeft besloten een jaar lang een lifestyle- en fashionvlog in de lucht te houden. Daarna zal ze zich bezinnen of ze toch zal proberen een serieus journalist te worden.

Ze is nu dan wel op vakantie aan de Franse Riviera, iedere dag maakt ze een kort filmpje voor haar vlog. Het filmfestival in Cannes is gaande, en er vallen vele beroemdheden te spotten. Maar wie is die man die haar te hulp schiet als ze beroofd wordt? Hij is superknap, lijkt wel een Italiaanse filmster. Als hij zich voorstelt als Alessandro Onesti, in Cannes met zijn tweelingzus Sofia, zoekt Emma natuurlijk op wie zij zijn. De Onesti’s zijn een steenrijke familie, en dat blijkt: Alessandro nodigt haar uit om naar Monaco te gaan, naar hun penthouse. Emma mag hen niet filmen, of hun namen noemen, ze willen privacy. Zou dat verklaren dat zij ook geen gegevens kan vinden?


Ietwat naïef laat ze zich meevoeren in de ‘super de luxe’ die hij haar biedt. Diners met champagne, dansclubs, een casino. Zelfs een super outfit om uit te kunnen gaan kopen ze voor haar. Maar Emma wil ook wel iets anders, en juist op dat gebied doet hij onverwacht afstandelijk. En als hij haar dan eindelijk meelokt naar een slaapkamer in een huis waar ze een feest bijwonen, blijken de afgelopen dagen fake geweest te zijn.


Wat tot dan toe een gezapige chicklit was over alles wat met rijk en luxe te maken heeft, verandert in een spannend verhaal. Nu hadden we al wel af en toe een ‘inbreker’ in het verhaal, een oudere man, Oleg genaamd, die snode plannen had, maar dat bleef allemaal vaag.
Nu Emma’s ogen eindelijk open zijn, zullen de verhaallijnen bij elkaar komen en volgt een ietwat bizarre ontknoping, die zomaar uit de licht komt vallen.


Veel meer dan een lekker vakantieboek is dit niet, maar willen de lezers van Suzanne Vermeer iets anders? Waarschijnlijk niet.
Er zijn betere verhalen geweest in deze serie, dus laten we hopen dat een volgende ‘Suzanne Vermeer’ op een hoger niveau zit.


Suzanne Vermeer is het pseudoniem van de in juni 2011 overleden auteur Paul Goeken. In overleg met zijn familie is besloten om de boeken van Suzanne Vermeer voort te zetten.  Net als bij de andere boeken is er een toeristisch element, de verhalen spelen zich vrijwel altijd af op een populaire vakantiebestemming. In dit geval dus de Franse Riviera.


ISBN 9789400508897 | paperback | 320 pagina's | A W Bruna| april 2018

© Marjo, 25 juni 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De verdwijning van Adèle BedeauDe verdwijning van Adèle Bedeau
Graeme Macrae Burnet

De 36-jarige Manfred Baumann is een gewoontedier. Altijd gekleed in een zwart pak met een wit overhemd en een stropdas gaat hij naar zijn werk, iedere dag gebruikt hij de lunch in Restaurant de la Cloche, waar hij voor iedere dag van de week een vast gerecht heeft. Hij zit dan aan hetzelfde tafeltje, zoals hij ook ’s avonds op hetzelfde krukje zit als hij daar zijn fles wijn drinkt.
Hij drinkt zijn wijn per glas tot hij een hele fles op heeft. Iedere avond weer. Maar vragen om die fles, dat doet hij niet. Het voelt niet goed vindt hij, met een fles voor zijn neus daar zitten. Dat hij dan twee keer zoveel betaalt, nou ja, dat is dan maar zo.


En zo is zijn leven: gewoontes zijn een houvast. Hij vindt het moeilijk om met anderen om te gaan, wikt en weegt alles wat men doet en zegt: Bedoelen ze dit? Of misschien toch iets anders? Het maakt hem een eenling, mensen vinden hem een rare man. Zijn wereld is die van St.Louis, een klein provinciaal stadje.


Op de dag er een nieuwe serveerster komt, begint hij haar nauwgezet in de gaten te houden. De negentienjarige Adèle Bedeau is een nors, zwijgzaam meisje. Wat haar bijzonder maakt is dat ze op een dag niet meer komt opdagen.Waar is Adèle gebleven? Is ze zonder iets te melden uit de stad vertrokken? Heeft ze een ongeluk gehad? Is ze misschien zelfs vermoord?


Georges Gorski moet de zaak onderzoeken. Natuurlijk komt hij ook Manfred ondervragen en diens vreemde gedrag maakt hem verdacht. Manfred heeft het meisje namelijk vlak voor haar verdwijnen buiten het restaurant gezien, met een jongen. Maar dat vertelt hij de rechercheur niet, omdat hij niet wil worden aangezien als een stalker. Die eerste leugen leidt tot meer. Het leidt ook tot herinneringen, dingen die hij liever voorgoed vergeten zou.


Omdat we beide mannen als vertelperspectief hebben, weet de lezer al snel dat de herinneringen van Manfred een raakpunt hebben met die van Gorski, die ook niet voor niets in het kleine stadje is blijven hangen, tot grote ergernis van zijn echtgenote. Beide mannen draaien om elkaar heen, waarbij steeds meer feitjes naar voren komen, tot de uiteindelijke niet zo verrassende ontknoping. Hoe het afloopt is dan ook niet zo belangrijk, evenmin als het meisje naar wie het boek genoemd is.


Het is een psychologische misdaadroman, waarin vooral de karakters van de verdachte en de speurder uitgediept worden. Er wordt geen duidelijk onderscheid gemaakt tussen heden en verleden: er is geen verandering van werkwoordsvorm, geen witruimte tussenin, alles vloeit in elkaar over.
Omdat de plaats waar alles zich afspeelt ook beperkt wordt tot een klein gebied, lijkt alles zich samen te ballen: tijd en ruimte zijn beperkt, net als de personages. Dat zeldzame uitstapje met de trein en het soms wat dieper ingaan op het karakter van een minder belangrijke persoon benadrukt de kleinheid nog. Het maakt het verhaal ook traag, en de spanningsboog is eveneens klein.


Als het verhaal afgelopen is, volgt een soort nawoord, waarin de schrijver uitlegt dat het zojuist vertelde verhaal het semi autobiografische verhaal zou zijn van een Fransman genaamd Raymond Brunet. Waarschijnlijk is dit een trucje, maar waarom Graeme Macrae Burnet het nodig vond zijn verhaal af te doen als een vertaling is niet duidelijk. De overeenkomst van namen is te groot om van toeval te kunnen spreken.


Het bloedige project’, het debuut van Graeme Macrae Burnet (1967, Kilmarnock, Schotland) werd in het Verenigd Koninkrijk genomineerd werd voor Man’s Booker Price en kreeg in Nederland de prijs voor Vrij Nederlands beste thriller van het jaar 2017.
In De verdwijning van Adèle Bedeau volgen we dezelfde rechercheur, zoals we dat ook kunnen doen in het derde boek.


ISBN 9789048843435 | hardcover | 272 pagina's | Uitgeverij Hollands Diep | april 2018
Vertaald uit het Engels door Anne Jongeling

© Marjo, 1 juni 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De vrouw die terug moestDe vrouw die terug moest
Lina Bengtsdotter


Dit is het eerste deel van de Charlie Lager trilogie.


Het boek speelt zich af in Gullspång, een plaatsje ten westen van Stockholm, tussen het Skagern en het Vanern meer. Daar is zeventienjarige Annabelle verdwenen en Charline 'Charlie' Lager wordt samen met haar collega Anders van de politie in Stockholm op de zaak gezet. Charlie komt oorspronkelijk uit Gullspång, maar is er sinds haar veertiende niet meer geweest. Ze heeft er bepaald geen doorsnee jeugd gehad en is ook niet bepaald een doorsnee vrouw.


- De vergelijking met Lisbeth Salander uit de Millenium-trilogie, die op de achterkant gemaakt wordt, vind ik niet helemaal terecht. Lisbeth Salander is als mens een buitenbeentje, terwijl Charlie Lager alleen als vrouw niet doorsnee is. Ze heeft korte seksuele relaties, geen kinderwens en misschien een drankprobleem. Verder is ze niet bezig met wat anderen van haar vinden. Kortom, ze is niet veel anders dan verschillende mannelijke hoofdpersonen uit thrillers. -


Het verhaal rond de rechercheurs en de gebeurtenissen in het heden, wordt afgewisseld met stukken over de dag waarop Annabelle is verdwenen. In die stukken zien we hoe de dag van het verdwenen meisje is verlopen. Verder zijn er stukken met de titel 'Daar en toen' over twee vriendinnen, Alice en Nora. Wie dit zijn en wat ze met het verhaal te maken hebben, blijft heel lang onduidelijk.


Voor Charlie is het bezoek aan Gullspång echt een terugkeer naar haar jeugd. Ze ziet een jeugdvriendin terug, die inmiddels getrouwd is en 4 kinderen heeft. Ze moet ook aan haar moeder Betty denken, die min of meer verantwoordelijk was voor haar vreemde jeugd. In zekere zin heeft Charlie zichzelf misschien op moeten voeden. Het verhaal van het boek gaat meer over Charlie en haar terugkeer naar de plaats van haar jeugd, dan over de vermissing van Annabelle, een meisje dat in bepaalde opzichten wat met Charlie gemeen lijkt te hebben.


Al met al was het wel een spannende thriller en ik kan bijna niet wachten tot ik het volgende deel kan lezen.


ISBN 978940270098 5 |318 pagina's | Nur 305 | Uitgeverij Harper Collins | april 2018
Vertaald door Ydelet Westra

Renate, 11 mei 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

WildernisWildernis
Jane Harper


Alice Russell wordt vermist, en daar maken federaal agent Aaron Falk en zijn assistent Carmen Cooper zich drukker om dan over het feit dat Alice op pad was met vier vrouwen die eveneens vermist zijn. Alice is een klokkenluider, en ze zou hen de laatste benodigde papieren bezorgen waarmee een aanklacht kon worden gedaan tegen de firma waar zij werkte.


De andere vrouwen werkten daar ook. Ze hadden een bedrijfsuitje, bedoeld om de sociale contacten onderling te versterken. In twee gescheiden teams, vijf vrouwen en vijf mannen, werden op donderdagmiddag de collega’s de wildernis ingestuurd voor een survivaltocht. Ze moeten zelf de weg terug zien te vinden, met behulp van een kaart en een kompas maar zonder telefoon. Als ze alle aanwijzingen zouden volgen zouden ze zondagmiddag op de afgesproken plek aan moeten komen.


Vier van de vrouwen komen veel te laat en strompelend het bos uit, en zij hebben geen idee waar de vijfde vrouw kan zijn. Het groepje bestond uit Alice Russell, Jill Bailey, de zus van de directeur – de directeur zelf zat bij de mannengroep - de zussen Breanna en Bethany McKenzie, en Lauren Shaw, die geen van allen zonder zonden zijn.


Als een zoektocht gestart wordt en Falk er bij betrokken raakt, beseft hij dat het Giralanggebergte in Australië waar de survival plaatsvindt, precies de plek is waar Martin Kovac zijn moorden bijna twintig jaar eerder pleegde. Kovac is dood, weet Falk, maar nu hoort hij dat er een zoon is, die in het bos woont.


De teruggekeerde vrouwen worden natuurlijk ondervraagd. Wat zij vertellen over de gebeurtenissen van de afgelopen dagen lezen we in korte of langere verslagen beginnend vanaf de donderdagmiddag tot hun verhaal samenvalt met de zoektocht en de uiteindelijke ontknoping. Een hechte of gezellige groep blijkt het niet geweest te zijn. En als het dan fout gaat, gaat het ook goed fout!


Overigens bleek er toch een telefoon te zijn: Falk heeft een onduidelijk bericht gehad op zijn telefoon, ‘haar kwaad kan doen’, was het enige dat hij kon verstaan. Terugbellen lukte niet.


Aaron Falk is een bekende uit het eerste boek van Jane Harper, maar dit verhaal is geen vervolg op ‘De Droogte’. Beiden spelen zich af in Australië en beide verhalen hebben eenzelfde beklemmende sfeer, al valt in dit boek wel heel veel regen…


Wat is er precies gebeurd in de bush? Is er verband met het onderzoek naar de toestanden op het kantoor? En hoe zit dat dan? Ook rijst de hoop dat ze het laatste nooit gevonden slachtoffer van Kovac nog zullen vinden.  Door het geheel in twee lijnen mede te delen aan de lezer wordt een enorme spanning opgebouwd.


Jane Harper, geboren in Manchester sinds haar achtste woonachtig in Australië, is absoluut geen eendagsvlieg, ook deze tweede thriller is superspannend tot op het laatst.


ISBN 9789400509740| Paperback |368 pagina's | Uitgeverij A. W. Bruna | maart 2018 
Vertaald uit het Engels door Catalien en Willem van Paassen

© Marjo, 22 mei 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

HerberekeningHerberekening
Frederik Baas


Wat doe je als je bij een niet afgesloten auto staat en je hoort een dwingende stem steeds herhalen ‘Rij naar de gemarkeerde route.’
De negentienjarige Leon stapt in en rijdt weg, hij volgt de stem, die vanaf dat moment de weg wijst.

Natuurlijk doet hij dat niet zomaar, er gaat iets aan vooraf wat hem die stap doet zetten. Bij die auto is hij even geleden een meisje tegengekomen, dat hij kent van school. Hij was verliefd op haar, maar heeft dat nooit tegen haar gezegd. Yousra vertelt dat ze voor haar oom werkt, en dat ze even papieren af moet geven. Eigenlijk is Leon onderweg naar een kruidenier om daar te solliciteren, maar dat kan wel even wachten.  Want als dat meisje hem vraagt om even op de auto te passen en zij de motor laat draaien, kan hij toch zomaar niet weglopen?  Leon wacht en wacht, maar het meisje komt niet terug.


Zo komt het moment dat hij in stapt, nog even rondrijdt, en dan zomaar spontaan doet wat de blikken stem zegt. Hij heeft geen idee waar hij naar toe gaat.
Op dat moment weet de lezer wel dat deze jongeman niet de super slimste is. Bovendien was het op school al zo dat hij alles deed voor dit meisje. Als ze vroeg even dit of dat weg te brengen, deed hij dat. En zo doet hij dat nu ook, ontdekt hij, want er blijkt iets in de laadruimte te staan.


Hij vindt het prettig om auto te rijden, zo lang heeft hij zijn rijbewijs nog niet. Even heeft hij bedenkingen als de stem hem de grens over laat gaan, maar zelf nadenken is niet een van zijn talenten. Doen wat mensen hem opdragen wel. Vooral als het meisjes zoals Yousra zijn! En de stem lijkt toch wel op die van Yousra...


‘De auto ergens naar toe rijden geeft voldoening. Daar aankomen, dat voelt heel goed.’


Hij beseft wel dat er iets niet in de haak is. Laat hij nu toevallig (!) een schroevendraaier op zak hebben en tenslotte geeft hij toe aan zijn nieuwsgierigheid. Is zijn ontdekking een reden om terug te keren? Of blijft hij de stem volgen?

Het verhaal wordt met terugwerkende kracht verteld. Leon zit op het politiebureau.


‘Ze hebben me opgepakt en naar deze kamer, in dit gebouw, in deze stad gereden. In dit idiote land. Er is zoveel gebeurd de afgelopen dagen, het zal moeilijk zijn dat allemaal helder te krijgen, zeker voor mij.’


Hij heeft de opdracht gekregen om steekwoorden op te schrijven, en dat zijn dan de titels van de hoofdstukken geworden. De lezer wordt er steeds op subtiele manier aan herinnerd waar Leon zich bevindt, terwijl een krankzinnig verhaal zich langzaam ontvouwt.
Is Leon werkelijk zo dom als hij zich voor doet? Wat wil dat meisje van hem?

Behalve het avontuur lezen we ook summiere informatie over wie Leon is, zoals ook zijn fascinatie met de Pirates van de Caribbean een rol speelt. En dan dat einde! Na een origineel verhaal laat Frederik Baas de lezer verbijsterd achter…


ISBN 9789026340178 | Paperback | 221 pagina's | Ambo Anthos| april 2018

© Marjo, 17 april 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

ZivaZiva
John Winkel

Als op de eerste pagina een als fietskoerier vermomde huurmoordenaar een vrouw dwingt om in aanwezigheid van haar dochtertje van haar balkon op de vierenveertigste etage te springen, is je aandacht meteen gevangen. Voordat je weet wie die vrouw is en waarom ze vermoord wordt ben je honderd pagina’s verder, maar in die tussentijd heeft zich al wel een web ontsponnen van intriges, Russische intimidaties en een diep in de samenleving gewortelde bouwfraude die doorloopt tot in de hoogste zones van de regering.


Naast rechercheur Johan Verhulst houdt ook vooral de presentator van een opsporingprogramma, Leo Klokman zich, mede om persoonlijke reden, met dit misdrijf en de fraude die er aan ten grondslag richt bezig. Dat levert een spannend en onderhoudend boek op, waarbij de betrokkenen niet ongeschonden blijven.


Het boek bevat twee martelscènes die er wat mij betreft niet per se in gehoeven hadden. Los daarvan is het een spannend, goedgeschreven boek, waarin hebzucht en macht centraal staat en de daders letterlijk over lijken gaan om te krijgen wat ze willen


John Winkel is jarenlang uitgever geweest van onder meer kinderboeken, vakinformatie en publiekstijdschriften. Aansluitend was hij werkzaam als zelfstandig management consultant en coach. Ziva is zijn debuut.


ISBN 9789491875496  | Paperback | 327 pagina's | Uitgeverij LetterRijn | maart 2018

Willeke, maart 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Recensies

Boven